Musafiri – Meho Agović

Mehova sjećanja na djetinjstvo provedeno u Crnom Vrhu U današnji vakat zovu prijatelji, komšije, svojte sa mobilnog telefona i pitaju: – “Jeste li kod kuće, hoćemo da dodjemo?” A današnje gazde mogu da kažu: – “Ovdje smo ali imamo nekih obaveza. Ako možete dodjite sutra u akšam.” Kad čujem ovu današnju modu ja onda volim […]

Mehovi memoari – 4

MOJI NAJBLIZI RODJACI…-4 Uvod:   Ovo je nastavak treçeg  broja, preporuçejem vam çitanje od  poçetka Doba izmedju: 1982-1984, Teren:Vrbica-Berane Da vam nebi bilo dosadno pomalo çu da mijenjam teme..Samo poşto ja ovo pişem na brzinu poneşto propustim ,recimo kad sam priço u vezi Stana u Tikove htio sam da pohvalim moje rodjake koji doşi da kosimo .Nakupilo […]

Mehovi memoari – 3

MOJI NAJBLIZI RODJACI…-3 Uvod: Ovo je nastavak drugog broja,preporuçejem vam çitanje od poçetka Kad sam malo prije napiso pesmu koju smo pevali da joş dodam :Za iskrenost Drugu Titu pesmu bi zavrşili sa: Radili smo ,radimo i radiçemooo ,kunemo se druze Tito pobjediçemooo (2x) Znate li şto nisam bio napomenuo Sadrijin stan u Agovske bare ?Nisam […]

Mehovi memoari – 1

MOJI NAJBLIZI RODJACI…-1 Uvod: Bez pravopisa i pravila gramatike(Nemo se ljutit nastavniçe İljo) ,hoçu da vam pişem o mojim uspomenama,malim tajnama(oblezene crvenim slovima ) iz vremena koje sam proveo u Vrbicu.Poşto neçe bit dovoljna ova jedna strana ,danas prvi dio o nastavci narednih dana. Vi moji dragi rodjaci ,znate da su rodjeni brat i braça […]

MEHO O MEHU

Bez Naslova İstanbul,sat 4,30 ili 5,00 posle pola noçi .Dok çekam sabah ezane i zvono navijenog sata poçe(h) da se sjeçam mojeg imenjaka Rahmetli Meha. Godine 1982/83 kad sam stanovo na Talum u Berane povremeno bi dolazio bi moj imenjak sa njegovim Babom kod doktora na pregled. Ko je koga dovodio ne znam ni ja […]

Čovjek je čovjeku vuk! – Faiz Softić

Čovjek je čovjeku vuk! – Faiz Softić (Homo homini lupus – latinski citat) Jučer je u potoku pored puta, prema rodnoj Vrbici, u Bihoru, pronađeno beživotno tijelo jednog od najčestitijih žitelja ovog kraja, Meha Agovića, koji je bez ikakve novčane nadoknade, onako na svoju ruku, duboko osjećajući potrebu da čini drugima dobro, raznosio penzije po […]